Column: Werken aan doelen en mijn carrière

Op het moment dat ik afstudeerde had ik een plan. Niet al mijn "goede plannen" komen ver, maar ik ben blij dat dit plan een succesverhaal is.

Het einddoel dat ik voor ogen had toen ik afstudeerde was mijn eigen groep. Ik wist dat het een doel was waar ik hard voor moest werken en wat misschien wel jaren zou kunnen duren. Het onderwijs is nog steeds geen sector waar je helemaal zelf kunt kiezen waar je wilt werken. Dus begon ik met invallen. Ik creëerde mijn eigen website en liet visitekaartjes drukken. Elke invaldag zag ik als een netwerk opportunity en als kans om mijn vaardigheden te trainen.

Als invaller kun je al snel aanvoelen hoe je "het doet". Ik hoorde in mijn omgeving van leerkrachten die nauwelijks werk hadden, ikzelf was elke dag aan het werk. Ik ervoer hoe het was om op allerlei soorten scholen te werken, één dag of voor langere periode en ook hoe het is om 's ochtends uit je bed gebeld te worden en verhit met je jas en tas binnen te vallen in een klas die al op je zit te wachten. Zoals gezegd zat ik er qua hoeveelheid werk warmpjes bij. Mijn bijbaantjes had ik al opgezegd, hier kon ik de huur wel van betalen. En het ging zó goed, dat ik zelfs eisen durfde te stellen aan mijn werk.

Wat ik echt een nadeel vond, was in de ochtend werk aangeboden te krijgen. Je hebt je er mentaal niet op kunnen voorbereiden, rechtop in bed zoek je de reistijd en route op en direct weet je al dat je te laat zult komen, je gaat in de haast- en stressmodus en eigenlijk ben je te laat gaan slapen omdat je dacht dat je niet hoefde te werken. Dit was dus de eerste "eis" die ik aan mijn werk stelde; ik wil niet meer 's ochtends gebeld worden. Dan maar een dag onbetaald thuis zitten werken. Dus wanneer ik 's avonds om 22.00 uur niet gebeld was, zette ik mijn online agenda op 'onbeschikbaar'.

Ook kwam ik soms op scholen waar ik ronduit nare ervaringen op deed. Ik heb een keer een invalaanvraag gekregen voor vijf weken werk op zo'n school. Met buikpijn woog ik af of ik dit wel of niet wilde doen. Een telefoontje met een medewerker van de invalpool maakte de beslissing makkelijk; als je er bij voorbaat al buikpijn van krijgt moet je het niet doen, en ze maakten meteen een aantekening dat ik daar nooit meer naartoe wilde. Ja, er zijn scholen die ik geblokkeerd heb na een invaldag.

Gelukkig waren de meeste invaldagen prima werkdagen. Je draait de dag, probeert de klas iets te leren en maakt er een zo gezellig mogelijke dag van, voor de kinderen en jezelf. Zo kwam ik ook op scholen waar ik het heel erg leuk vond en waar ik dolgraag vaker zou willen werken. En zo waren er scholen die tevreden waren met mij en bij de invalpool aangaven mij terug te willen. Dat is hartstikke vleiend natuurlijk, maar vooral een afspiegeling van mijn professioneel handelen en netwerken.

Ik begon deze blogpost met een doel; een eigen klas. Dit schooljaar heb ik mijn eigen groep 4! Zo, die kan afgevinkt worden!

In mijn eerste jaar invallen (schooljaar 14-15) kwam ik terecht op een Daltonschool waar ik twee weken mocht invallen voor een zieke juf in groep 4. Ik liet me natuurlijk weer van mijn beste kant zien, liet mijn visitekaartje achter, ging met een fijn gevoel naar huis en hoopte dat ik vaker mocht invallen daar. Heel lang hoorde ik niets, maar het volgende schooljaar kreeg ik opeens een aanvraag voor acht weken (twee dagen per week) invallen op diezelfde school in groep 3. Tijdens het kennismakingsgesprek voorafgaand aan die acht weken werd mij verteld dat ze mij nog kenden van de vorige keer en hadden aangevraagd of ik weer kon komen. Die acht weken waren nog niet voorbij toen ik een extra dag kreeg in een groep 5. Dat duurde tot de zomervakantie, samen met een dag in groep 4 die ik kreeg nadat de inval in groep 3 afliep.

In de lente, terwijl ik inviel, bleek er formatieruimte voor dit schooljaar vrij te komen. De juf uit groep 4 tipte mij bij het MT waarop ik gevraagd werd te solliciteren. Ik stuurde een brief in en had een sollicitatiegesprek. En zo had ik plotseling, met maar één sollicitatie, mijn eigen groep.

Alhoewel ik mijn oorspronkelijke doel van een eigen groep behaald heb, wil dit niet zeggen dat er niets nieuws meer op de horizon ligt. Doelen groeien mee met vooruitgang. Mijn proces daarin volgde dit pad: eigen groep -> een fulltime groep (ik werk nu 4 dagen) -> vaste baan for years to come -> een paar jaar op dezelfde school en dan wel verderzien -> werk dichter bij huis als langetermijndoel.

Mijn werk in het onderwijs vind ik ontzettend leuk. Ik zou het op dit moment niet willen ruilen. Maar door de groei (het letterlijke opgroeien en volwassen worden) die ik heb doorgemaakt weet ik ook dat mijn langetermijnvisie niet is om voor altijd fulltime op dezelfde school te blijven werken. Ik wil in de toekomst graag kinderen, dan zal ik waarschijnlijk niet meer fulltime willen werken. En hoe handig is het om een uur naar je werk te rijden als je nog een kind moet afzetten op het kinderdagverblijf? Dat conflicteert met mijn huidige werk. Hoe zal ik dit oplossen?

De les die ik eruit leer, is dat het niet erg is. Het is heel natuurlijk om vooruitgang te willen boeken in het leven, niemand wil blijven stilstaan. Van tevoren weet je echter niet exact waar je naartoe wilt, laat staan hoe je daar komt.

Dus maak een keuze, zet een stip op je horizon en begin te lopen. Kies de route die jou geschikt lijkt. Zie je onderweg een beter pad, verander dan je route. En bedenk je ook dat de horizon veranderd wanneer je dichterbij komt. Je ziet je doel duidelijker en je begint ook te zien wat daarachter nog ligt. Durf te kiezen en durf je pad of doel te wijzigen wanneer je gevoel dat ingeeft.

Voor sommige mensen is de toekomst kristalhelder. Ik vervolg mijn pad door zonneschijn en onweer, en soms zelfs wat mist. Maar na regen komt altijd weer zonneschijn.

Dus trek je wandelschoenen aan en ga op pad.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!